Mapy, przewodniki
Wyszukiwarka
Kalendarz imprez
Subskrypcja

Nowe wydawnictwa
  • 2024-02-01 09:34

    555 zagadek o Górach Stołowych jest próbą zebrania tego, co w Górach Stołowych najciekawsze, wyjątkowe i niepospolite.Jeżeli nigdy w nich nie byłeś, ta książka pozwoli Ci przekroczyć ich granicę i zajrzeć do środka ― do ukrytych tam historii i mrocznych tajemnic. Gwarantuję, że rozdział po rozdziale coraz szerzej będzie się przed Tobą otwierać niezwykły skalny świat, w którym każda piaskowcowa skałka ma w sobie coś wyjątkowego

  • 2024-01-10 21:30

    Opracowanie poświęcone wrocławskiej gastronomii w latach 1957–1970, w którym czytelnik znajdzie informacje o jej strukturze, typach funkcjonujących zakładów oraz ich umiejscowieniu na terenie Wrocławia. Autor pisze również o prowadzonej przez lokale działalności rozrywkowej oraz przedstawia jadłospisy, opisuje też różne problemy z klientelą (gastronomiczne miscellanea). Wszystko to zostało ukazane na tle ówczesnych przemian

  • 2024-01-10 21:20

    Jak przystało na region w Europie Środkowej, ziemia kłodzka istniała i istnieje realnie, determinowana geografią lub decyzjami politycznymi, a zarazem jest tworem wyobraźni, opisywanym w wielu tekstach i językach. Badanie kultury tego obszaru wymaga zatem podejścia historycznego, skupionego na dziejach narodów i grup społecznych oraz historii ich sztuki, duchowości, obyczaju i przemysłu, jak również użycia perspektyw...

  • 2023-11-09 09:43

    Imponujący łańcuch zamków obronnych w Sudetach to część dziedzictwa Piastów, pierwszej historycznej polskiej dynastii. Z czasem Dolny Śląsk zaczął przynależeć do Królestwa Czech, które było częścią Rzeszy Niemieckiej, ale Piastowie śląscy książętami Rzeszy nigdy nie byli, w odróżnieniu np. do Podiebradów oleśnickich. Piastowie kierowali się własnościowym prawem polskim, podkreślali, że są na Śląsku „od zawsze" i otrzymali przywileje od polskiego władcy, co musiał uznać nawet cesarz

  • 2023-11-08 16:23

    Górskie wędrówki to wspaniała przygoda i mnóstwo pozytywnych doświadczeń i wspomnień – z tym stwierdzeniem zgodzi się zapewne każdy miłośnik gór. Ci z nich, którzy zostali rodzicami mogą zadawać sobie pytanie: Jak zarazić dzieci swoją pasją i miłością do wędrowania po górskich szczytach? Jak zachęcić je do odkrywania nowych miejsc i nakierować ich wrodzoną ciekawość świata na górskie szlaki? I jak nie zrazić ich do takiego rodzaju turystyki, który przecież często wiąże się z dużym wysiłkiem?

Które z n/w pasm jest Twoim ulubionym?
Sonda
Wizyt:
Dzisiaj: 724Wszystkich: 13755873

Wspinając się na palce

Fot. Wrocławski Teatr Lalek
Fot. Wrocławski Teatr Lalek
2016-01-31 21:33

     Gdy znika z oczu to co oczywiste, odkrywamy to co najciekawsze. Tę wspaniałą prawdę po raz kolejny odkrywam we Wrocławskim Teatrze Lalek. Tym razem przekonałam się o tym towarzysząc pewnej małej dziewczynce, bohaterce "Nocy bez księżyca", w jej wędrówce w poszukiwaniu czegoś, co zawsze było, a nagle zniknęło. W kapitalnej adaptacji opowieści Etgara Kereta i Shiry Geffen nieoczywiste staje się wszystko. Kiedy psotna Zohar (w tej roli niezrównana Agata Kucińska) nie chce położyć się spać, tańczy wraz ze swoimi zabawkami, większymi od niej, do "Thrillera" Michaela Jacksona ("Thriller"? a gdzie typowa muzyka dziecięca?). Kiedy wreszcie zasypia, obrazy jej snów tworzone są za pomocą delikatnych cieni, a mimo to są wyraziste i plastyczne (gdzież kolorowe obrazki mające przykuć uwagę dzieci?). A kiedy większość aktorów stoi niemal nieruchomo, emocje Zohar sięgają zenitu.

     Można by spytać skąd taki dobór muzyki, onirycznej scenerii, spowolnionej fabuły. Można by spytać, po co wprowadzanie postaci, które małemu widzowi z niczym się nie kojarzą. Można by spytać, dlaczego aktorzy nie wypowiadają podczas przedstawienia ani jednego słowa. Można by... A może po prostu przestać zadawać pytania i w zamian za to popatrzeć, jak na tę sztukę reagują dzieci? Podczas 80-minutowego przedstawienia ani razu żadne z nich nie jęknęło "nudzę się", "nie rozumiem", "a co to jest?". Jest to cudowny dowód na to, że pobudzenie dziecięcej wyobraźni jest ważniejsze niż podsuwanie mu gotowych rozwiązań. Dzieci całym sercem wspierały małą Zohar, donośnie do niej wołały, z zapartym tchem śledziły jej poszukiwania. A sama na własnym przykładzie stwierdziłam, jak relaksujące jest poddanie się spektaklowi - odpoczywają oczy, których wreszcie nie bombardują jaskrawe obrazy, odpoczywa głowa, uspokajana powolnymi zmianami scenerii, odpoczywają uszy, karmione dobrą muzyką (brawo dla Patrycji Łaciny-Miarki za popis wokalny!). Podczas ponad godzinnego spektaklu nie ma przerwy, a mimo to czas płynie niepostrzeżenie. Jak we śnie. I jak we śnie przenikają się wydarzenia, nakładają się na siebie obrazy, pojawiają się znienacka postaci, których byśmy się nie spodziewali. Wszystko to zaś splata się w piękną i zagadkową całość.

     Na stronie teatru znajdziemy informację, że jest to spektakl dla dzieci powyżej piątego roku życia i rzeczywiście, moja pięcioletnia córka, obyta już nieco z teatrem, była zachwycona. Mimo wszystko nie rekomenduję tej sztuki na pierwsze spotkanie małego dziecka z teatrem. Dla najmłodszych nieprzyzwyczajonych do tego typu przekazu przedstawienie może być za długie. Za to dla dorosłych może się stać niezwykle odkrywcze, bo po raz kolejny wysmakowany minimalizm wykorzystanych środków udowadnia, że "więcej" wcale nie znaczy "lepiej".

     Jedno jest pewne. Twórcy "Nocy bez księżyca" fenomenalnie wpisują się w zasadę sformułowaną przez Janusza Korczaka: nie próbują "zniżyć się do poziomu dzieci"; oni wspinają się do nich na palce.

Magdalena Potocka – NaszeSudety.pl

 


Zobacz także:
strona www Wrocławskiego Teatru Lalek 
opis spektaklu na stronie Wrocławskiego Teatru lalek 

 

  • Dodaj link do:
  • facebook.com
 

Komentarze

Komentarz
Facebook